เมษายน

28

diary ของอโหสิ

อดีตย้อนกลับมาเป้นปัจจุบัน

 

แล้วปัจจุบันก็จะต้องกลับกลายเป็นอดีต

 

ย้อนไปย้อนมาหมุนเวียนกันอยู่เช่นนี้ไม่รู้จบรู้สิ้น

 

มันอะไรกันนักหนาหนอ

 

ชีวิตเป็นทุกข์เช่นนี้เอง ทุกข์เพราะคิดผิด ทุกข์เพราะเห้นผิด

 

เมื่อครั้งที่ครูบาอาจารย์ของเรามีเรื่องมากระทบท่าน

 

ท่านสั่งลูกศิษย์ทุกคนว่า

 

ถ้าใครเป็นลูกศิษย์ของท่านจริงๆแล้ว ขออย่าได้ตอบโต้ใดๆทั้งสิ้น

 

ไม่ต้องทุกข์กับท่าน

 

ให้ทุกคนดูใจตัวเองแล้วเร่งถาวนา

 

ทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้น ไม่มีใครผิด ไม่มีใครถูก

 

แต่มันเป็นความน่ากลัวของสังสารวัต เราฟังแล้วมันก็น่ากลัวจริงๆ

 

แต่…มันก็เป็นแค่เพียงความน่ากลัว

 

จนกระทั่งถึงวันนี้ เมื่อเราทุกข์อย่างที่สุด

 

เราจึงเข้าใจมันได้ด้วยตัวเองว่าน่ากลัวอย่างไร

กันยายน

3

diaryของอโหสิ

ผ่านไปเป็นปี ไม่ได้เขียนdiaryเลย

 

มัวทำอะไรอยู่

 

งงมากกับความประมาทของตัวเอง

 

ชีวิตมันยากซะขนาดนั้นเลยเหรอ

 

ขันธ์ 5 มันเป็นภาระและทุกข์ซะขนาดนั้นเลยเหรอ

พฤศจิกายน

24

Diary ของ อโหสิ

สิ่งที่ได้จากสวนท้อ

เมื่อวานมีโอกาสไปกราบครูบาอาจารย์

นึกว่าจะไม่มีโอกาสซะแล้ว ท่านมาแสดงธรรมที่บ้านอารีย์

 ด้วยความสงเคราะห์ของญาติธรรม

จึงมีที่นั่ง ซึ่งเป็นสิ่งมีค่าที่หาได้ยากยิ่งเหลือเกิน

กับที่นั่งนี่แหละ คงเป็นเพราะหลายๆคน

สงสารที่เราไม่ได้ไปกราบท่านนานมากแล้ว เพราะไม่สบาย

และเหนื่อยจนนั่งรถไม่ไหว

อย่าว่าแต่จะนั่งรถเลย หายใจยังแทบจะไม่มีแรง

มาดีขึ้นเมื่อวันสองวันนี่เอง

เมื่อรู้ว่าครูบาอาจารย์ท่านเมตตามาถึง กทม.

ก็ต้องกัดฟันมากราบท่านให้ได้ แต่ถึงแม้จะตั้งใจมั่นอย่างไร

กิเลศก็ยังมายุแหย่จะไม่ยอมให้เราไปให้ได้เลย

กว่าจะสู้กับกิเลศได้เกือบแพ้เหมือนกัน เข้าใจเลยว่ากิเลศ

มันมีกำลังกล้าแข็งมาก

ยิ่งถ้าเรายอมให้มันครอบงำจิตเราได้แม้เพียงครั้งเดียว

ต่อไปกิเลศก็จะมีกำลังเพิ่มขึ้นทุกที

แล้วจิตเราก็จะอ่อนกำลังลงเรื่อยๆ

เหมือนอย่างช่วงทั้งเดือนที่ผ่านมา กายป่วย จิตป่วย

จิตก็เลยไปจับกับความวิตกกังวลเดิมๆที่เราเคยผ่านมาได้แล้ว

จิตไปปรุงแต่งให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่

แล้วมันก็ใหญ่ขึ้นจนเข้ามาครอบงำจิตเราหมดสิ้น

หมดสิ้นจนจิตไม่มีกำลังจะทำอะไรเลย

กิเลศพาจิตไปสร้างสวนท้อ จิตก็ตามไปเหมือนกิเลศ

มันเป็นเจ้านายที่ยิ่งใหญ่

สวนท้อก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ต้นท้อค่อยๆ เติบโตขึ้น

ทีละต้น ทีละต้น จนเต็มสวนไปหมด

เราไม่พอใจหรอก

 ไม่ชอบใจมากๆที่ต้นท้อมันเจริญงอกงาม

โดยเราไม่ได้รดน้ำพรวนดินเลย

มันอาศัยกิเลศจากจิตเราเป็นอาหาร เป็นน้ำหล่อเลี้ยงลำต้น

เราได้แต่ทอดอาลัยมองดูการเจริญเติบโตของสวนท้อ

ด้วยความรันทด

จนเมื่ออาทิตย์ที่แล้วหลวงพ่อท่านมาแสดงธรรม

ที่ศาลาลุงชินเดือนละครั้งตามปกติ

แต่เราก็ไม่ได้ไปเพราะไปไม่ไหว

ลูกศิษย์ท่านไปฟังกันเยอะเหมือนเดิม มีคนมาเล่าให้ฟังว่า

หลวงพ่อท่านไม่ค่อยสบาย

เทศน์ไป ไอไป แล้วก็จิบน้ำเป็นระยะๆ

ท่านบอกว่า เป็นโยมนี่สบายนะ

ป่วยก็ไม่ต้องมาฟังธรรม เป็นพระน่ะลำบาก

ถึงป่วยก็ต้องมาแสดงธรรม

ได้ฟังแค่นี้แหละจิตมันฮึกเหิมขึ้นมาทันที

ไม่รู้ว่ากำลังมันมาจากไหน แค่ระลึกถึงพระคุณของครูบาอาจารย์

ที่ท่านยอมเหนื่อยยากลำบากขันธ์

มาแสดงธรรมโปรดลูกศิษย์ คิดถึงตรงนี้จิตมันก็รู้สึกตัว

รู้ ตื่น เบิกบานขึ้นมาทันที

พอรู้สึกตัวก็เริ่มรำพันคร่ำครวญ ก็ยังดีกว่าไม่รู้

มีจิตตั้งมั่นที่จะค่อยๆ

โค่นต้นท้อลงทีละต้น ทีละต้น ด้วยหวังว่าค่อยๆ

โค่นไปเดี๋ยวมันก็จะหมด

แต่หาได้เป็นเช่นนั้นไม่ โค่นไปมันก็ขึ้นมาใหม่

ตัดไปมันก็ขึ้นมาอีก 

โห เหนื่อยมาก แต่เราไม่ท้อแล้ว เราก็ศิษย์มีอาจารย์เหมือนกัน

 นั่นแน่ อัตตาโผล่เลย พอบอกตัวเองว่าโค่นทิ้ง

เราก็เพียรโค่นไปเรื่อยๆ

ผ่านไปอาทิตย์หนึ่ง เมื่อวานก็ได้มาฟังธรรมครั้งแรก

หลังจากที่ไปทำสวนท้อออกมา

บุญจริงๆได้ที่นั่งแถวที่ 2 ที่นั่งแถวแรกข้างหน้าเราว่างอยู่

เราก็เป็นห่วงว่าที่นั่งใครหนอ

ไม่มีป้ายชื่อติดไว้ด้วย เกรงว่าเขาจะมาไม่ทันฟังธรรม

จนกระทั่งหลวงพ่อท่านมาถึง

แล้วออกมานั่งที่เก้าอี้สำหรับแสดงธรรม

จึงเห็นคุณแม่ชีที่เราเคารพอย่างยิ่งค่อยๆเดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวนั้น

เราดีใจมาก เห็นความดีใจ เห็นจิตที่เคลื่อนมารับอารมณ์

มีโอกาสได้กราบท่านใกล้ชิด

จนหลวงพ่อท่านเทศน์จบ คุณแม่ท่านก็รีบลุกขึ้นต้องรีบกลับ

เราก้มลงกราบแล้วกราบเรียนท่านว่า

พักนี้พี่ไม่ค่อยสบาย ไม่ได้ไปกราบคุณแม่นานเลย

คิดถึงคุณแม่มากนะคะ

ท่านเมตตาหันมายิ้มให้เราแล้วบอกว่า ภาวนานะคะ

ภาวนาไว้นะคะ

เสียงท่านเพราะมากแม้ว่าท่านจะพูดค่อยๆ

แต่เหมือนเสียงท่านดังก้องตะโกนอยู่ในหัวใจเรา

เราน้อมรับคำท่านว่า ค่ะ จะเพียรภาวนาต่อไป มีปิติอิ่มเอิบ

คนเริ่มทยอยกลับ

คนมากจนเราลุกไม่ไหว ตาลายไปหมด

โชคดีที่หลานที่ตามมาทีหลังเดินมาหา แล้วพากลับบ้าน

 ถึงบ้านแล้วกำลังใจดีขึ้น

ลองนั่งแล้วใช้โยนิโสพิจารณาถึงเหตุการณ์ต่างๆ

ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

ทำไมถึงหลุดเข้าไปในสวนท้อได้ แม้มันจะเป้นอดีตไปแล้ว

แต่อดีตบางอย่างก็น่าจะจำไว้เป็นบทเรียน

ได้ความรู้ว่า เพราะเราไม่แกร่งพอ

 ความตั้งใจที่จะเดินไปบนหนทางแห่งการไม่เกิดไม่ตายนั้น

ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ไม่ใช่เรื่องทำเล่นๆ

ต้องเข้มแข็ง อดทน อดกลั้น มีวินัย ทำตามรูปแบบ

โห เยอะเหมือนกันนะ ยัง แค่นี้ยังไม่พอ

ยังต้องมีสิ่งอื่นประกอบอีกมาก

แต่ความอยากที่ทรมานเรามานานมากได้หายไป คือ

ความอยากบรรลุธรรม

เพราะเรารู้ว่าเราภาวนาไม่ดี ถ้าเราภาวนาไม่เอาจริง

ไม่มีทางบรรลุธรรมหรอก

เราเลยหายอยาก ตอนนี้กลัวมากและเข็ดจริงๆ

กับอิทธิพลของกิเลศ แต่สวนท้อนั้นเป็นสวนผลไม้ที่แปลก

แม้เราจะขุดรากถอนโคนมันได้หมดแล้ว

 แต่ผืนดินที่มันเจริญเติบโตขึ้นนั้น

ก็จะกลายเป็นดินที่มีคุณภาพๆไม่ดี ยากที่จะทำการเพาะปลูก

สิ่งใดให้ดีได้ต่อไปโดยเร็ว

แต่คนเราเกิดมาดีกว่าเดียรฉานก็ตรงที่ภาวนาได้นี่แหละ

เราจะตั้งใจค่อยๆรดน้ำ

ฟื้นฟูคุณภาพของดินให้มันดีขึ้น

ไม่เหลือกำลังความสามารถของคนจริงไปได้หรอก

ถ้าเราไม่ใช่คนจริงก็สมควรแล้วที่จะต้องตายไปอย่างไร้ค่า

 มาถึงตรงนี้ ได้พบพระพุทธศาสนา

ได้กราบครูบาอาจารย์ที่ท่านรู้จริง สอนจริง

ไม่เห็นแก่เหน็ดเหนื่อย

แล้วยังจะทิ้งไปเสียก็สมควรแล้ว

เหมือนดังที่คุณดังตฤณเคยเขียนไว้ว่า เกิดทั้งน้ำตาไม่น่าอาย

 แต่อย่าตายทั้งน้ำตาก็แล้วกัน

ขอน้อมกราบลงแทบเท้าครูบาอาจารย์

ด้วยความระลึกรู้พระคุณอย่างที่สุด

ขอบพระคุณญาติธรรมกัลยาณมิตรทุกๆท่านนะคะ

ที่กรุณาเข้ามาช่วย comment ได้โปรดช่วยกันต่อไป

ซาบซึ้งในความรัก ความเอื้ออาทร

ของทุกท่านมากมาย

เรามาจับมือไว้แล้วเดินไปด้วยกันบนเส้นทางธรรมนะคะ

อนุโมทนากับทุกท่านค่ะ

ขอให้เจริญในธรรมโดยทั่วถึงกัน ขอธรรมรักษาทุกท่านค่ะ

ขอขอบคุณเจ้าหน้าที่บ้านอารีย์ทุกท่านค่ะ

ขอขอบคุณอาสาสมัคร

ณ.บ้านอารีย์ทุกท่านด้วยค่ะ

ตุลาคม

6

Diary ของ อโหสิ

สวัสดีค่ะ ญาติธรรมกัลยาณมิตรทุกๆท่าน

กลับจากวัดมาวันที่ 27 พลังเต็มเปี่ยม

กุศลใดๆที่จะมีเกิดขึ้นจากการได้มีโอกาสไปภาวนา

ที่สวนสันติธรรมครั้งนี้

ขอญาติธรรมกัลยาณมิตรได้มีส่วนในกุศลนั้นทุกท่าน

อย่างทั่วถึงและเท่าเทียมกันเลยนะคะ

 *****************************************

กลับจากวัดวันที่ 27 รุ่งขึ้นว้นที่ 28 ไปฟังอาจารย์เราตอบคำถาม

ตั้งแต่บ่าย 3 โมงกลับ 5 ทุ่ม แต่อาจารย์เรายังอยู่ต่อ

อนุโมทนาสาธุค่ะ

 **********************************

คุณปู สาธุค่ะ อนุโมทนากับคุณปูด้วยนะคะ ขอบคุณที่คุณปูตามมาอ่านค่ะ

 **********************************

คุณไก่คะ อนุโมทนากับคุณไก่มากมายค่ะ สำหรับ CD 3วันที่สวน

ที่คุณไก่ได้เป็นธุระจัดการให้

และยังกรุณานำมามอบให้ด้วยตัวเองในวันที่ 28

ซึ่งป้าเพิ่งกลับจากสวนได้วันเดียว

เป็นประโยชน์กับป้าอย่างที่สุด

วันที่คุณไก่อุตส่าห์ลำบากเอาCDมาให้ต้องขอโทษจริงๆเลยค่ะ

ส่งการบ้านแล้วเมาหมัด เกิดอาการงง

ไม่รู้คุณไก่กลับไปตอนไหน ไม่ได้ล่ำลาเลย

แต่ไม่เป็นไรนะคะ เดี๋ยวเราก็เจอกันอีก ตอนนี้ป้าลุกไหวแล้ว

เริ่มออกอาการซ่าได้เหมือนเดิม

อาจจะได้เจอกันวันกฐินสวนค่ะถ้าคุณไก่ไป

กฐินปีนี้ยอมตาย อิอิ

ขอบคุณสำหรับแฟนพันธ์แท้ด้วยค่ะ

 ********************************

คุณกู้คะ ไม่เจอกัน 10 วัน นานเหมือน 10 ปี คิดถึงจริงๆ

คืนนั้นน้ารอคุณกู้ไม่ไหว เลยหนีกลับก่อน

ทั้งๆที่อยากอยู่รอจัง ขนาดไปชาร์ทแบตมาใหม่ๆนะเนี่ย

แล้วคืนนั้นเป็นไงบ้างคะ ดึกไหม ก็คงดึกอ่ะนะ

น้ากลับมาก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว

เมื่อวันจันทร์ก็ว่าจะไปวัดบวรเหมือนกัน แต่ไม่มีแรง

จะว่าไปคืนวันที่ 28 น้ามีความสุขมากค่ะ รู้สึกว่าน้าโชคดีจริงๆที่ได้อยู่ในหมู่หลานๆ

ที่รักการภาวนาอย่างแท้จริงตั้งแต่อายุน้อยๆ

เป็นอุทธาหรณ์ให้น้าหยุดไม่ได้

เป็นตัวอย่างอันดีที่พาให้น้าต้องภาวนาตามไปด้วยโดยไม่กล้าหยุด

เพราะเวลาของน้าเหลือน้อยที่สุดเมื่อเทียบกับทุกคน

อนุโมทนากับคุณกู้นะคะ หวังว่าคงได้เจอกันอีกเร็วๆนี้

แบบว่าน้ายังเข้า facebook ไม่เป็นเลยค่ะ

 ***************************

คุณปาน แม่ดีใจมากๆนะคะที่ได้พบคุณปานในบล็อกของแม่

 อนุโมทนาบุญตั้งแต่ที่คุณปานได้บวชมาแล้ว

จนถึงได้มีโอกาสไปสร้างพระอุโบสถด้วยนะคะ

คุณปานจะไปเมื่อไหร่ อย่างไรคะ

เดี๋ยวถ้าติดต่อได้จะติดต่อคุณปานอีกทีค่ะ

 ขอบคุณสำหรับผลบุญทุกอย่างที่คุณปานแบ่งปันให้

สาธุ สาธุ สาธุ ค่ะ

 ********************

คุณน้อย ขอบคุณมากค่ะที่ได้ส่งพระสมเด็จมาให้

ป้าได้รับแล้วค่ะวันนี้เอง

ขอความมีน้ำใจอันดีงามของคุณน้อย

ส่งผลให้คุณน้อยสมปรารถนาในทุกสิ่งที่ปรารถนานะคะ

ยังคงเป็นกำลังใจให้กันอยู่ค่ะ

พอดีเมื่อวานเข้าไปในลานธรรม

ได้เห็นกระทู้ที่นำเสนอเรื่องที่คุณดังตฤณ

ไปบรรยายที่วัดบวรเมื่อวันที่ 3

ที่คุณน้อยได้พระมาอ่ะค่ะ ท่านพูดถึงเรื่องอจินไตย 4 อย่าง

อย่างที่3คือเรื่องของกรรมวิบาก ท่านอธิบายไว้ดีจังค่ะ

ว่างๆคุณน้อยลองเข้าไปอ่านดูซิคะ

 *******************

คุณสายคะ พี่ไม่ได้เข้าลานธรรมเลยค่ะ

แต่คิดถึงคุณสายมากมายก่ายกอง

พี่รับสายของคุณสายได้ 2 ครั้ง

แต่ไม่มีเสียงตามอัตตาของโทรศัพท์ของพี่อ่ะ

เป็นเอกลักษณ์ของเค้าเลย

โทรศัพท์เค้าสอนธรรมะเรา อิอิ ให้เห็นตัวอยาก

ให้เห็นความไม่ได้ดั่งใจ

ให้เห็นความเสียใจ เห็นอะไรก็ได้ที่มันเกิดขึ้น

ทุกอย่างล้วนชั่วคราว แล้วมันก็จะผ่านไป

แต่ใจยังหวลหา ว่าเดี๋ยวมันก็จะผ่านมาอีก

คุณสายภาวนาเก่งแล้ว

พี่ยังไม่เคยเห็นเลยว่าจิตไม่ใช่เรา

แต่จะว่าไปมันไม่ใช่การรู้หรือเห็นว่าจิตไม่ใช่เรา

มีอยู่ครั้งหนึ่งพี่ไปฟังธรรมที่ม.ธรรมศาสตร์

วันนั้นดูจิตมันเป็นกลางดี

ขนาดเดินผ่านทางไปเจอรถหลวงพ่อมาจอดพอดี

ไม่มีคนอยู่ตรงนั้นเลย

พี่ก็แค่นั่งราบลงกับพื้นก้มลงกราบ

แล้วเงยหน้าขึ้นมองท่านเฉยๆ ไม่คิดจะถามอะไร

ขณะเข้าไปนั่งฟังธรรม

มันเหมือนจะเห็นจิตที่ถูกอวิชชาห่อหุ้มอยู่ แค่นั้นแหละพี่ลุ้นจนตัวโก่งเลย

ข่วยลุ้นให้อวิชชามันถูกแหวกสักทีเถอะน่า

เท่านั้นแหละ จบเลย จบเห่นะคะ

ไม่ใช่จบกิจ ตั่งแต่วันนั้นมายังไม่เคยเห็นสภาวะนั้นเลย

แต่ไปสวนคราวนี้แล้วจะเล่าไว้ใน diaryนะคะ

คุณสาย แต่พี่ว่าพี่เห็นแล้วว่ากายไม่ใช่เรา

กว่าจิตจะตัดขาดได้ อาลัยอาวรณ์กันพอควร แต่ตอนส่งการบ้านพี่ก็ว่า

เค้าเป็นแค่ตุ๊กตาตัวหนึ่ง

ตราบใดที่ยังไม่บรรลุธรรม พอถึงวันร้ายคืนร้าย

รูปกับนามก็รวมกันกลับมากอดกันเฉยเลย คุณสายกลับมาเร็วๆนะคะ

จะร้องเพลงรอๆๆๆๆ

*********************

กันยายน

25

Diary ของ อโหสิ

ขอบคุณทุกๆ commentนะคะ หลังจากวุ่นวาย เวิ่นเว้อ

 

และฟุ้งซ่านมานาน

 

ลืมกายลืมใจมานาน ขอไปภาวนาที่สวนสันติธรรม 3 วันค่ะ

 

กลับมาแล้วเจอกันค่ะ

กันยายน

19

diary ของอโหสิ

หลังจากป่วยบ้างดีบ้างก็ได้ทดสอบอีกครั้งเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา

 

อยู่ๆอาการก็ทรุดลงไปเฉยๆ ลุกไม่ไหว เวียนหัว

 

เดินไม่ค่อยได้ ใช้เกาะข้างฝาเอาเหมือนจิ้งจกตุ๊กแก

 

แต่เท่าที่จำได้ชาตินี้ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับจิ้งจกตุ๊กแกเลย ค่อยเบาใจไปหน่อย

 

วันเสาร์ที่ 12 พอลุกนั่งได้คอตั้งไหวไม่ล้ม

 

ก็รีบไปกราบครูบาอาจารย์ทันที

 

เรื่องอื่นไว้ทีหลัง ไม่ได้อยากส่งการบ้านหรอก

 

เพราะ 2 ครั้งหลังมานี้ได้ส่งการบ้านติดกันโดยไม่ได้ยกมือ

 

แต่อยากไปชาร์ทแบต ใช้แบตไปเยอะมากไม่เหลือเลย

 

ครั้งหลังสุดที่ไปกราบท่าน เรารู้สึกว่าการภาวนามันระส่ำระสาย

 

ไม่มีระเบียบ ดูซิ เขียนไปดูจิตไปยังรู้เลยว่าเราติดดี

 

อยากภาวนาให้มันดี พอไม่ได้ดังใจก็ไม่พอใจละ

 

จะเอาดีอะไรนักหนาหนอ แค่เห็นตามจริงได้ก็พอแล้ว

 

วันนั้นหลวงพ่อเมตตาถามว่า ธิดา จิตเป็นกลางหรือเปล่า

 

เสียงท่านเน้นๆนิดนึง

 

เราสว่างวาบจิตตั้งมั่นขึ้นมาทันที

 

กราบเรียนท่านว่า จิตไม่เป็นกลางเลยเจ้าค่ะ

 

ท่านบอกว่า ไปดูมานะ จากวันนั้นจิตเราเริ่มเป้นกลางขึ้น

 

จนถึงวันที่ป่วยลุกไม่ไหว

 

ก็ดีซิ เราจะได้นอนดูจิตไปเรื่อยๆ

 

พลันก็ได้ยินเสียงครูบาอาจารย์เทศน์ให้ฟังว่า

 

ท่านได้ไปเยี่ยมพระองค์หนึ่งซึ่งป่วยหนัก ท่านเลยไปให้กำลังใจว่า

 

ตายแน่ คราวนี้ท่านต้องตายแน่ๆ

 

(หมายถึงพระองค์ที่ท่านไปเยี่ยม)

 

ให้นอนดูกายมันตายไปเลยนะ แล้วปรากฏว่าพระองค์นั้นก็มรณภาพ

 

ในวันรุ่งขึ้นอย่างสง่างาม หวนมาคิดถึงตัวเอง

 

เราก็ต้องนอนดูกายมันตายไปเลยเหมือนกัน

 

แล้วเขาดูกันยังไง นั่นซิเราก็ถนัดแต่จะดูจิตท่าเดียว 

 

เพราะตอนนั้นเรามีเวทนาแรงมาก

 

ดูเวทนาแล้ววิตกกังวล (ตามนิสัยของเรานั่นแหละ)

 

พอวิตกกังวล สัญญาก็เข้ามาทำหน้าที่

 

เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวมันจะเจ็บกว่านี้ สังขารก็เข้ามาช่วยปรุงแต่งต่อ

 

แล้วจะไหวไหมเนี่ย มันจะเจ็บปวดจนขาดสติหรือเปล่า

 

ถ้าขาดสติจะไปดีหรือ

 

ถ้าตายตอนนี้จุติจิตจะไปเป็นปฏิสนธิจิตที่ไหนล่ะ เฮ้อ

 

เจ็บจะตายยังไม่รู้ลงปัจจุบัน ไม่อยากเกิดอีกแล้ว

 

แต่กลับไปสร้างภพอยู่เหยงๆเลย กิเลศตัณหาครอบงำจิต

 

กว่าจะรู้ตัวกระสับกระส่ายอยู่เป็นวันเลยนะเนี่ย

 

แต่พอหลุดออกมาได้ก็ไม่ตายซะเฉยๆงั้นแหละ

 

ลุกได้ก็ขอไปกราบครูบาอาจารย์ก่อน

 

เลยไปเป็นลมที่วัดเสียอีก อึดอัด แน่นมาก หายใจไม่ออก

 

เหงื่อออกโทรมทั้งตัวเลย นั่งต่อหน้าหลวงพ่อด้วย

 

ท่านก็กำลังเทศน์ ก้มตัวลงอยากจะกราบลาท่าน

 

เผื่อจะไม่ได้มากราบท่านอีก ปรากฏว่าหลังแข็ง คอแข็ง ก้มไม่ลง

 

เวียนหัวเจ็บระบมไปทั้งหัวเลย ทรมานมาก

 

ได้แต่นั่งพนมมือนิ่งๆ แปลกมากเลย

 

อยู่ต่อหน้าครูบาอาจารย์จิตมันฉลาด มันไม่ยอมทรมานด้วย

 

มันหนีเลย จิตถอยออกมาเป็นผู้รู้ผู้ดูทันที

 

นึกออกแล้ว รู้แล้วว่าเขานอนกายมันตายกันอย่างไร

 

คนเราใช่ว่าจะตายกันง่ายๆหรอก

 

เรากำหนดไม่ได้ว่าจะตายตอนไหน

 

เพราะฉนั้นต้องเตรียมตัวไว้ตลอดเวลา ฝึกที่จะตายอย่างมีสติ

 

สติอย่างเดียวยังไม่พอ ต้องมีปัญญาด้วย

 

กราบขอบพระคุณท่านพญามัจจุราชที่เมตตามาคอยเตือนอยู่เนืองๆ

 

เลยได้มีโอกาศซ้อมตายไว้ก่อน แต่ก็ต้องระวัง

 

เพราะบางทีถ้ามีโอกาศซ้อมตายแล้วเกิดตอนจะตายจริงๆ

 

สัญญามันจะหลอกว่านี่คือการซ้อมอีกแล้ว

 

พอจำได้ก็จะไปหมายรู้ต่อผิดๆ

 

ต้องอยู่อย่างไม่ประมาทจริงๆเลย เฮ้อเหมือนง่ายแต่มันก็ยาก

 

เอ๊ะ แล้วนี่มันเป้นวิปัสนูกิเลสหรือเปล่าเนี่ย

 

ยุ่งจริงๆเลย ยุ่งอยู่แล้วยังจะไปปรุงแต่งให้ยุ่งเข้าไปอีก กรรม

 

ลูกขอก้มกราบแทบเท้าครูบาอาจารย์ด้วยความเคารพอย่างยิ่ง

กันยายน

18

diaryของอโหสิ

สวัสดีทุกท่านค่ะ ขอตอบ comment ก่อนนะคะ

 

ขอโทษอย่างมากค่ะที่หายไปนานมาก รู้สุกผิดแต่ป่วยจริงๆค่ะ

 

คุณสายศิลคะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ พี่รู้สึกตัวว่าตอนนี้แก่มากมาย

 

มีอาการเตือนเป้นระยะๆแล้วค่ะ เมื่อคืนแทบไม่ได้นอนเลย

 

คุณสายได้ ฟอร์เวิร์ดเมล์เรื่องคุณหมวยไหมคะ พี่คิดว่าได้แล้ว แต่ถ้ายังไม่ได้พี่จะส่งไปให้อ่านเล่นๆค่ะ

 

 พี่จะไม่ตั้งความหวังใดๆแล้ว เพียรที่จะอยู่กับปัจจุบัน

 

แต่ถ้าคุณสายมาถึงเมืองไทยเมื่อไหร่โทร.หาพี่ทันทีนะคะ ถ้าโทร.ไปได้เมล์มาเลยค่ะ

 

ไม่ตั้งความหวังแต่ตั้งตารอ อิอิ ตามฟอร์มเดิม

 

*********************************

 

คุณ CheRie คุณรี่คะ ป้าขอบคุณมากที่ทำ facebook ให้ป้าเร็วทันใจตามที่สัญญากันไว้

 

แต่ป้าใช้ไม่เป็นอ่ะ ป้าตามลิ้งค์คุณรี่ไปสมัครสมาชิกไว้แล้วค่ะ

 

เดี๋ยวหาผ้รู้มาบอกอีกที พรุ่งนี้คุณรี่ไปป่าละอูหรือเปล่า ป้าไปไม่ไหว อยากเจอจัง

 

******************************

 

คุณน้อย ขอบคุณในความห่วงใยที่มีให้กัน อย่าลืมแผ่เมตตาให้ตัวเองบ่อยๆนะคะ

 

ถ้าป้าจะรักใครสักคน ป้าจะดูว่าป้ารักเขาหรือป้ารักตัวเอง เพราะเท่าที่ป้าพบมา

 

คนเราส่วนมากมักจะรักตัวเองเป้นที่ 1 เสมอถ้าเราจะรักใครสักคนก็เพราะมันทำให้เรามีความสุข

 

ถ้าเรารักใครสักคนเหมือนที่เรารักตัวเอง เราก็อยากให้คนๆนั้นมีความสุขโดยปราศจากเงื่อนไข

 

คิดแค่นี้ตัวเราเองนั่นแหละที่จะเป็นผู้ได้รับความสุขเสียเอง คิดถึงคณน้อยนะคะ

 

***************************

 

ลูซี่ลูกรัก เห็นลูซี่ที่นี่แม่ดีใจมากเลย

 

ลูซี่จ๋า แม่คิดถึงลูซี่จัง แม้ว่าจะสั้นแต่ก็ได้ใจความนะ เกือบ 2 ปีแล้วไม่ได้เจอกัน

 

บางทีตอนลูกลงมาดูทำเล meeting เราอาจได้เจอกัน

 

อย่าไปกินแมคโดนัลบ่อยนัก เดี๋ยวจะเหนื่อยเกินไปลูกเอ๋ย อิอิ

กันยายน

3

diaryของอโหสิ

นิสัยของคนหมื่นปีก็ไม่เปลี่ยน

 

เคยฟังเทศน์ครูบาอาจารย์กล่าวไว้ว่า นิสัยของคนนั้น

 

อย่าว่าแต่100ปีหรือไม่ถึง100เลย แม้หมื่นปีก็ไม่เปลี่ยน

 

ตอนนี้เรารู้แล้วว่าใช่เลย เคยเป้นคนชอบคร่ำครวญรำพันต่างๆนานา

 

เดี๋ยวนี้ก็เป็นอยู่ เพียงแต่มีสติรู้ทันบ้าง รู้ไม่ทันบ้าง

 

เคยเป็นคนหวงทุกข์ ชอบกอดความทุกข์ไว้ไม่ยอมวาง

 

พอกอดทุกข์ไว้จิตใจก็จะหดหู่ซึมเศร้า เดี๋ยวนี้ก็ยังเป็นอยู่ อะไรจะขนาดนั้น

 

ครูบาอาจารย์สอนว่าถ้าเราไม่เรียนรู้ตามจริง นิสัยต่างๆที่เคยติดตัวมา

 

ไม่ว่าจะเป็นกี่ภพกี่ชาติก็ยังเป้นเหมือนเดิม

 

แต่ถ้าได้มาเรียนรู้ตามจริงนิสัยที่ไม่ดีก้อาจเปลี่ยนไป

 

ก็คงจะจริง หลายอย่างของเราเปลี่ยนไป และหลายอย่างก็ยังเหมือนเดิม

 

ที่ผ่านมาจิตเรามักติดกับความซึมเศร้า จิตที่ซึมเศร้าเป้นอกุศลจิต

 

ตราบใดที่จิตเป็นอกุศลอย่าหวังเลยว่าการภาวนาจะก้าวหน้า

 

และถ้าตายไปตอนนั้น นึกเอาเองก็แล้วกันว่าอกุศลจิตขณะที่จิตจุติไปเป้นปฏิสนธิจิต

 

มันจะไปไหน น่ากลัวไหมล่ะนั่น

 

แต่เมื่อไหร่ที่เรารู้ตัวว่าจิตเป็นอกุศลจิตก็จะเป็นกุศลทันที

 

แต่มันก็แค่แว่บเดียว เดี๋ยวก็กลับไปเป็นอกุศลอีก

 

และตอนนี้เราก็ดูจิตอยู่คู่เดียวเองคือ กุศลกับอกุศล ดูไปดูมาก็เริ่มงง

 

ปกติเราเห็นว่าจิตเป็นสิ่งที่บังคับไม่ได้ (แต่ฝึกได้)

 

แล้วจิตเค้าจะเป้นอย่างไรก้ต้องปล่อยให้เป้นไป

 

แต่มาตอนนี้เรากลับเห้นว่าจิตไม่ใช่ตัวที่แสดงสภาวะจริงๆแล้ว

 

จิตเป็นแค่ผู้รู้ผู้ดู

 

แล้วจิตก็ไปเห็นอาการของจิต สุข ทุกข์ มีกิเลศ มีตัณหาต่างๆนานา

 

ไม่มีตัวเรา แม้แต่เวลาที่เราเขียนว่า เรา ก็รู้สึกว่ามันผิด มันไม่ใช่เรา

 

มันไม่มีตัวเรา มันมีแต่จิตผู้รู้ ที่ไปรู้อาการต่างๆของจิต

 

แล้วจิตผู้รู้ก็มาเห็นกาย แสดงอาการต่างๆกิน ดื่ม ทำ พูด คิด เดิน นอน นั่ง

 

แต่เราไม่เห็นว่ามันเป้นแค่ธาตุ

 

เรายังเห็นว่ามันก็เป็นคนน่ะแหละ แต่มันไม่เกี่ยวข้องกับเรา

 

เฮ้อ มันบรรยายยากจัง แต่นิสัยชอบคร่ำครวญก็อยากระบายอ่ะนะ

 

แล้วที่รู้ที่เห็นนี่มันก็ทุกข์เหลือเกิน เราไม่อยากทุกข์หรอก

 

เพราะตอนนี้มีแต่คนเห้นทุกข์ เราไม่อยากเห้นเหมือนใครเลย

 

มันก็อัตตาแหละ ครูบาอาจารย์สอนว่า วิปัสนาเริ่มต้นเมื่อหมดความคิด

 

 อัตตามันไม่มีอยู่จริง มันเป้นแค่ความคิด แล้วไงล่ะ

 

เหมือนเราเดินมาถึงทางตันแล้ว มันตันก้เพราะจิตมันไปสร้างกิเลศขึ้นมา

 

แล้วจิตมันก็ปล่อยให้กิเสลมาครอบงำจิต อยากส่งการบ้านจัง

 

อยากส่งการบ้านกับครูบาอาจารย์ทั้งสองของเรา

 

ท่านใดท่านหนึ่งก้ได้แล้วแต่โอกาศ

 

สงสัยก็รู้ว่าสงสัย ง่ายไปหน่อยไหมเนี่ย เพิ่มอีกหน่อยแล้วกัน(ขอปรุงแต่งหน่อย)

 

สงสัยแล้วก็รู้ว่าจิตมีโมหะ

 

มีตัณหาอยากรู้ว่าสภาวะแบบนี้เห้นจริงรู้จริง หรือว่าคิดไปเอง

 

หรือว่าเป้นวิปัสนูกิเลศ หรือว่าถลำดุเข้าไปแล้ว

 

เอ้อ ให้มันได้อย่างนี้ซิ กลัวว่าจะง่ายไปมังเนี่ย ช่างสงสัยจริ๊งจริง

 

พรุ่งนี้คุณกู้จะกรุณามารับไปกราบหลวงพ่อ นัดกันไว้ตี5 แต่2วันมานี้เวียนหัวจัง

 

เวียนขนาดหนัก อย่าไปวิตกกังวลดีกว่า พรุ่งนี้ก็รู้เองว่าอะไรจะเกิดขึ้น

 

เราไม่สามารถรู้เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นพรุ่งนี้ได้ในวันนี้หรอก

สิงหาคม

29

คติธรรมประจำวันนี้

หนังสือที่ดีที่สุดไม่มี

 

มีแต่การอ่านที่ดีที่สุด

 

การอ่านที่ดีที่สุด

 

คือการอ่านเพื่อทำชีวิตจริงให้ดีขึ้น

 

จาก คิดจากความว่าง โดย คุณดังตฤณ

 

วันนี้ขอพักค่ะ ใจสู้แต่กายไม่สู้

 

ขออนุญาตตอบcommentนะคะ

 

คุณกู้คะ ขอบคุณนะคะที่ตามมาให้กำลังใจกันเสมอ

 

weekendนี้ไปทัวร์วัดที่ไหนบ้างหรือเปล่าคะ

 

ถ้าจะไปกราบหลวงพ่อแวะมารับน้าด้วยนะคะ

 

แล้วน้าจะตามไปตอบที่กล่องข้อความอีกทีค่ะ

 

เห็นทีวันจันทร์นี้จะไปม.บูรพาไม่ไหว เสียดายจัง

 

***************************************** 

 

คุณน้อยคะ เป็นห่วงนะคะ ปัญหาไม่มีอยู่จริงหรอกค่ะ

 

ทุกอย่างอยู่ที่ความคิด

 

ถ้าเราคิดมากปัญหาก็ใหญ่

 

ถ้าเราคิดน้อยปัญหาก็เล็ก

 

ถ้าเราไม่คิดปัญหาก็ไม่มี สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้

 

********************************************* 

 

คุณพรคะ ขอบคุณสำหรับความห่วงใยค่ะ

 

ขอให้พี่ชายคุณพรปลอดภัย บุญรักษาค่ะ

 

คุณพรอย่าลืมดูแลสุขภาพตัวเองด้วยค่ะ

สิงหาคม

28

diaryของอโหสิ

ความมหัศจรรย์ของจิต

 

เมื่อวานไปกราบครูบาอาจารย์พ่อตั้งแต่เช้ามืด ออกจากบ้านสายไปหน่อยตี5แล้ว

 

หลังจากที่ขาและเท้าบวมมาหลายวัน เดินแทบไม่ไหวเลย

 

ใต้เท้าบวมวางลงกับพื้นไม่ได้ เจ็บปวดมาก

 

อยู่ๆเมื่อวานใต้พื้นเท้าก็ยุบลงบ้าง เลยรีบไปกราบครูบาอาจารย์

 

ไม่มีเวลาที่จะให้เสียไปโดยเปล่าประโยชน์อีกแล้ว

 

ฟังธรรมวันนี้จิตตื่นตลอดเวลา ครูบาอาจารย์ท่านเทศน์ถึงเรื่องของจิตล้วนๆ

 

จิตเป็นเรื่องที่เราเข้าใจยากมาก แต่เรากลับฟังด้วยความสนุก

 

ตื่นเต้นไปกับความมห้ศจรรย์ของจิต

 

ท่านแสดงธรรมว่าจิตมีหน้าที่ทีเดียวกันถึง14อย่าง ใช่หรือเปล่าไม่แน่ใจ

 

เพราะเดี๋ยวนี้เราจำอะไรไม่ค่อยได้เลย ฟังไปคิดไป ฟังไปเผลอไปได้ยินบ้าง ไม่ได้ยินบ้าง

 

 และในขณะที่จิตทำหน้าที่อย่างหนึ่งยังแยกออกไปได้อีก 5 อย่าง

 

ครูบาอาจารย์ท่านเทศน์ให้เข้าใจง่ายที่สุดแล้ว และเราก็ตั้งใจฟัง

 

ขณะฟังเราเกิดความรู้ความเข้าใจในการทำงานของจิตชัดเจนมาก

 

แต่ตอนนี้ลืมหมดแล้ว เพราะพระอภิธรรมกับเราเป็นอะไรที่ไม่เคยจำได้สักที

 

เอาเป็นว่าฟังธรรมวันนี้เข้าถึงจิตถึงใจ แต่เข้าไม่ถึงสมอง

 

พอถึงเวลาส่งการบ้านเราก็ไม่ยกมือหรอก เพราะสภาวะแห่งความนิ่งๆ

 

ที่เราตั้งใจมากราบเรียนถามครูบาอาจารย์ในวันนี้

 

มันหลุดออกมาแว่บไปแว่บมาตั้งแต่ตอนท่านแสดงธรรมแล้ว

 

มันออกมารู้อารมณ์ต่างๆที่กระทบตลอด แบบนี้หรือเปล่าที่เขาเรียกกันว่าจิตมันขึ้นวิถี

 

แต่ก็ช่างเถอะ จะเรียกอะไรก็ได้ มันก็แค่สมมุติบัญญัติแหละ

 

แต่เมื่อเห็นว่าจิตมันออกมารับอารมณ์แล้วเราก็เลยไม่ยกมือส่งการบ้าน

 

ความจริงวันนี้ถ้ายกมืออาจจะได้ส่งเพราะบริเวณที่นั่งเก้าอี้มีคนประมาณ30กว่าคนเอง

 

แต่มือมันยกไม่ขึ้น ด้วยเห็นว่าครูบาอาจารย์ท่านเหนื่อยมากแล้ว

 

เห็นความเสียสละอันยิ่งใหญ่ของครูบาอาจารย์แล้วก็ลดความเห็นแก่ตัวลงได้เหมือนกัน

 

หลังจากฟังธรรมเสร็จเรากลับบ้านดูสภาวะได้ตามควร ไม่ดีนัก

 

แต่ครูบาอาจารย์สอนว่าไม่ได้ดูให้ดี ให้ดูให้รู้ รู้แค่ไหนก็แค่นั้น

 

แต่เราสังเกตว่าถ้าเดินจงกรมแล้วจิตจะมีกำลัง ตั้งมั่นและเป้นกลางดี

 

ตอนนี้เดินไม่ไหวไม่เป้นไร เดี๋ยวก็ไหวเองแหละแล้วก็ค่อยเดิน

 

การตามดูตามรู้กายใจของเราในวันนี้มันแปลกๆพิกล ดูมันจืดชืดแห้งแล้ง

 

ไม่แจ่มใสเบิกบานเลย แต่ก็เข็ดแล้ว ไม่ไปพยายามทำอะไรเพิ่มอีกแล้ว

 

ดูเท่าที่ดูได้ รู้เท่าที่รู้แล้ว ตกกลางคืนลองนั่งดูทีวี หาวิธีแปลกๆมาใช้

 

นั่งดูละครหลังข่าวที่ไม่ได้ดูมานานหลายปี เราแยกตัวเราออกมาเป้นผู้ดู

 

และลครในทีวีเป้นผู้ที่ถูกดู ดูแบบแยกผู้ดูกับผู้ถูกดูออกจากกัน เออ ทำได้แฮะ

 

ดูละครอยู่ก็รู้ว่าดูละคร เราก็ดูไป ละครก็อยู่ของละครเล่นให้เราดูไป

 

กว่าจะรู้ว่าถูกกิเลศหลอก ละครก็จบเรื่องพอดี กรรมแท้ๆ

 

ดูละครไปก็ดูจิตของตัวละครไปด้วย พร้อมจิตก็พากย์ให้เสร็จ

 

นี่แหละคนเราพอโกรธแล้วไม่มีสติก็งี้แหละ

 

เออ นั่นแหละคนเรา พกเอาไว้แต่ความอาฆาตแค้นก็ทุกข์ทรมานแบบนี้แหละ

 

นั่งดูจิตเขาพากย์มาชั่วโมงครึ่ง ละครจบถึงเพิ่งมาเห็นว่า จิตส่งออกนอกมาตลอด

 

กรรมจริงๆ แทนที่จะดูจิตตัวเอง กลับไปดูจิตตัวละครเสียละเอียดยิบทุกตัวเลย

 

กราบขอขมาครูบาอาจารย์เจ้าค่ะ แต่ก็ยังดีที่รู้ตอนจบ ดีกว่าไม่รู้เลย

 

อย่างน้อยก็ได้ความรู้ทางโลกมาอย่างหนึ่ง ดูหนังดูละครแล้วย้อนดูตัวเอง

 

นางเอกในเรื่องพอรู้ตัวว่าเป็นเนื้องอกในสมอง อุตส่าห์บอกแม่ครัว

 

ให้ซื้อผักกับข้าวกล้องมาให้กิน ด้วยหวังว่าจะยืดชีวิตตัวเองออไป

 

จนกว่าจะทำการแก้แค้นสำเร็จ แล้วเราล่ะ ไม่คิดจะพยายามรักษาชีวิตตัวเองไว้

 

ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อเก็บไว้ใช้ในการภาวนาทำที่สุดแห่งทุกข์หรือ

 

ถึงรูปนามจะแยกออกจากกันแล้ว กายห่างไปมากแล้ว จนเราไม่สนใจกายเลย

 

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากายของเรามันอยู่ตรงไหน เลยไม่ดูแลมันเลย มันจะถูกแล้วหรือ

 

ถ้าไม่มีกายนี้ใจนี้ไว้ภาวนา แล้วเราจะไปเอาอะไรมาดู โง่มานานเลย

 

ลูกขอกราบถวายกายใจนี้ แด่ พระพุทธเจ้า เป็นพุทธบูชา

 

กราบถวายการภาวนา เป็นอาจาริย บูชา จนลมหายใจสุดท้าย

 

ของกราบแทบเท้าครูบาอาจารย์ค่ะ

 

วันนี้วันพระ ไปสวดธัมจักรดีกว่า