สิงหาคม

11

diaryของอโหสิ

สวัสดีค่ะ คุณกู้
 
ดีใจจังค่ะที่คุณกู้ติดตามมาอ่าน น้าเองก็อยากเผยแพร่บล็อกนี้ออกไปให้มากที่สุดเหมือนกันค่ะ
 
ถ้าผู้อ่านทุกท่านจะเห็นว่า มันเป็นแค่ประสบการณ์การปฏิบัติของผู้เพียรที่จะปฏิบัติคนหนึ่ง
 
แล้วเผื่อว่าเราจะได้มาแลกเปลี่ยนประสบการณ์ซึ่งกันและกัน หรือมาเก็บเกี่ยวประสบการณ์ของผู้อื่น
 
ถ้าคุณกู้เห็นควร น้าก็ขอแรงคุณกู้ช่วยบอกต่อๆกันไปด้วยนะคะ น้ายังไม่ได้VDOที่อยากได้เลยค่ะ
 
เดี๋ยวตามหาได้แล้วจะนำมาเล่าสู่กันฟังที่นี่นะคะ เชื่อว่าคุณยอดใจดีคงกำลังทำอยู่ค่ะ
 
ขอบคุณ คุณกู้มากๆเลยที่เป็นกำลังใจให้น้าค่ะ
 
สวัสดีค่ะ คุณปู
 
คุณปูชอบทานไข่น้ำเหมือนน้าเลย น้าเรียกไข่น้ำอ่ะค่ะ เป็นกับข้าวอย่างเดียวที่ทำเป็น
 
ใส่ผักกาดขาวเยอะๆแล้วตอนนี้น้าก็ต้องต้มให้เปื่อยหน่อย ตามประสาคนแก่ ต้องช่วยอาหารอ่อนๆ
 
คุณปูมาอ่านบ่อยๆ น้าก็มีกำลังใจเขียนค่ะ ถ้าเห็นควรก็ช่วยกันบอกต่อค่ะ ขอบคุณ คุณปูนะคะ
 
 
 

สิงหาคม

9

diaryของอโหสิ

นับ 1 ใหม่
 
ที่จริง diary นี้เขียนไว้ตั้งแต่วันที่ 2 ส.ค. แต่พิมพ์ไม่ไหว
 
ครั้นจะไม่เก้บไว้ก็เสียดาย เพราะอยากเก็บทุกขั้นตอน
 
การภาวนาของตัวเองไว้ที่นี่ ไม่ใช่เพราะว่าภาวนาดีหรือถูกต้อง
 
ครบถ้วนแต่อย่างไร เนื่องจากเราก็ยังเป้นแค่ปุถุชนคนธรรมดาคนหนึ่ง
 
เพียงแต่หวังว่า สักวันถ้าเราไม่อยู่แล้ว ลูกของเราทั้ง 2 คนจะเข้ามาอ่าน
 
และเก็บไว้เป็นที่ระลึกว่า น่าจะเพียรภาวนาตามอย่างแม่บ้าง นั่นคือสมบัติที่เราจะมอบไว้ให้
 
ครูบาอาจารย์สอนไว้ว่า สิ่งที่ผิดมี 2 อย่างคือ เผลอ กับ เพ่ง
 
ถ้าเราไม่เผลอและไม่เพ่ง จิตก็จะอยู่ตรงกลางพอดี เหมาะที่จะใช้ในการเจริญสติ
 
เพิ่งนึกได้ว่า เผลอ ฟุ้งซ่าน กระจัดกระจาย กว่าจะนึกได้ก็นานเกินไปแล้ว
 
เผลอตั้งแต่เมื่อวาน เพิ่งรู้สึกตัววันนี้ เฮ้อ ภาวนามานานขนาดนี้อ่ะนะ
 
เผลอได้ข้ามวันข้ามคืน ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อ เพราะมันเกิดขึ้นกับเราเอง
 
เผลอไปทำอะไรอยู่ ก็เผลอคิดน่ะแหละ คือตัวที่เผลอได้บ่อยที่สุด
 
ครูบาอาจารย์เคยสอนว่า ความคิดเป็นสิ่งที่อันตรายที่สุด คนเราคิดทั้งวัน
 
แต่นักปฏิบัติเมื่อคิดไปแล้วก้จะรู้ว่าเผลอ สติก็จะกลับมา
 
แต่จะว่าไป จิตเราตื่นขึ้นมาก็จากการเผลอคิดนี่แหละ
 
สงสัยว่าจะไม่ได้ไปกราบหลวงพ่อนานเกินไปแล้ว
 
จิตมันเลยไม่ตั้งมั่น มัวๆแถมมั่วๆด้วย
 
ความจริงเมื่อวานหลวงพ่อท่านมาเทศน์โปรดที่ กทม.
 
แต่เราไปไม่ไหว อยู่ๆขาก็เกิดไม่มีกำลัง เหมือนกล้ามเนื้อไม่มีแรง
 
เสียใจ แล้วก็เสียดาย ครูบาอาจารย์มาถึงนี่แล้วยังไม่ได้ไปกราบท่านอีก
 
แต่ก็ดีไปอย่าง ถ้าได้ไปก็จะได้ฟังธรรมที่ถูกกับจริตของเรา
 
แต่เมื่อไปไม่ไหวก็ลงนั่ง พิจารณาว่าขณะนี้เราทำอะไรอยู่
 
เหมือนมันไม่รู้อะไรเลย ดูสภาวะก็ไม่ชัด เหมือนมันผ่านไปผ่านมาอยู่นอกๆ
 
ไม่ได้เข้ามารู้กาย รู้ใจเลย จริงซิ มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ เหมือนภาวนาไม่เป้แล้ว
 
แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไป รอจนกว่าจะได้ไปกราบเรียนถามครูบาอาจารย์หรือ
 
ไม่รู้ว่าจะได้ไปเมื่อไหร่ [...]

สิงหาคม

9

diaryของอโหสิ

สวัสดีค่ะ ทุกๆท่าน ขออนุญาตตอบ comment ในหน้าdiary นะคะ
 
ขอโทษด้วยค่ะที่เข้ามาตอบช้า และ ขอบคุณทุกๆ comment นะคะ
 
ที่กรุณาเข้ามาติชม มีพลังเดินหน้าไปด้วยกัน เราจะจับมือกันไว้แล้วไปด้วยกันค่ะ
 
คุณกู้คะ  ขอบคุณ คุณกู้ค่ะที่เป็นห่วงน้า วันที่จะไปกราบหลวงพ่อน้าไม่ถึงกับล้ม
 
แต่ยืนอยู่ดีๆ กล้ามเนื้อขาก็หมดแรงทรุดลงไปเฉยๆค่ะ พอพยุงตัวลุกขึ้นมาได้
 
ก็ประท้วงไม่ยอมเดินซะดื้อๆงั้นเองค่ะ แต่ตอนนี้มีแรงไปกราบครูบาอาจารย์ได้แล้ว
 
ได้ไปกราบทั้ง 2 ท่านเลยค่ะ ปลื้มปิติมาก มีเรื่องสนุกๆมาเล่าด้วย แต่ไม่แน่ใจว่า
 
คนอ่านจะสนุกหรือเปล่า เอาเป้นว่าในฐานะญาติธรรมเรามาแบ่งปันกันแล้วกันค่ะ
 
คุณกู้มีน้ำใจกับน้ามากที่คอยเป็นห่วงและติดตามความเคลื่อนไหวของน้า รู้สึกดีๆจังเลยค่ะ
 
และขอบคุณสำหรับรูปภาพงามๆน่าประทับใจในบรรยากาศของวัดที่ดูสงบ ร่มเย็น
 
ที่คุณกูกรุณานำมาโพสท์ให้ ม่ายงั้นกระทู้น้าคงเงียบเหงาน่าดูเลยค่ะ
 
********************************* 
 
คุณปูคะ  น้าเข้าไปอ่าน RE ของคุณปูในกระทู้น้าที่ลานธรรมแล้ว
 
ขอบคุณจริงๆค่ะ เลยรู้ว่าคุณปูติดตามกระทู้มาโดยตลอด อ่านตรงที่คุณปูบอกว่า
 
อ่านแล้วใจคอไม่ดีเลย น้าว่าวางได้แล้วนะ แต่ก็ยังน้ำตารื้นๆนิดนึง
 
แต่พอน้าเขียนข้อความหลังสุดแล้ว น้าสบายใจมากเลยค่ะ เหมือนเรา
 
ปลดภาระที่แบกอยู่วางลงอย่างสงบและเรียบร้อย หมดความยึดถือ
 
หมดความห่วงใย หมดความผูกพันธ์ (กับกระทู้นะคะ) แต่กับตัวบุคคลยังผูกพันธ์
 
อยู่อย่างเหนียวแน่นเลยค่ะ และถ้ากระทูจะปิดต้วของเค้าลงเอง น้าก็คงไม่คิดถึง
 
ไม่ห่วงใย ไม่ต้องคอยลุ้นอย่างที่ผ่านมา ทุกสิ่งทุกอย่างมีเหตุก็เกิด หมดเหตูก็ดับ
 
แต่กระทู้นี้ให้คุณกับน้ามากที่ได้เจอกัลยาณมิตรและญาติธรรมที่มีความห่วงใยให้แก่กัน
 
********************************** 
 
คุณพรคะ  แม่ขอบคุณ คุณพรนะคะที่เข้าไปตั้งกระทู้วันแม่ให้แม่ที่เวปบ้านPHA
 
ความจริงแล้วแม่ผูกพันธ์กับที่นั่นมาก กว่าจะก่อตั้งขึ้นมาสำเร็จ กว่าจะเป้นที่รู้จัก
 
กว่าจะเป้นที่พักกายพักใจของกลุ่มPHA แม่ทุ่มเทแรงกาย แรงใจ และกำลังทรัพย์ไม่น้อย
 
จนเงินขาดมือลง แม่ก้ตัดใจจะปิดเวปบ้านฟ้าเหมือนกันค่ะ พอดีคุณป้อมรู้เรื่องเข้าก็ยื่นมือมาช่วยไว้
 
จึงยังคงมีบ้านฟ้าอยู่จนถึงทุกวันนี้ แต่ณ.วันนี้เวปนี้เหมือนเจตนาของแม่ถูกเปลี่ยนไป
 
แม่เลยถอยออกมาดูเฉยๆ [...]

สิงหาคม

2

Diaryของอโหสิ

บทเพลงแห่งความเหงา
 
อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์วุ่นวายอยู่กับการหาหมอ
 
ดูระดับน้ำตาลในเลือดเพื่อรับยารักษาเบาหวาน
 
กำลังจะมีโรคเพิ่มมาอีก 1 โรค แต่ผลเลือดยังขึ้นๆลงๆ
 
จนเมื่อวันศุกร์หมอได้เจาะเลือดดูผลเลือดที่จะชี้ว่า
 
ใน 3 เดือนที่ผ่านมามีแนวโน้มว่าจะเป้นเบาหวานไหม
 
ปรากฏว่าผลเลือดตรงนี้สูงมาก แสดงว่าเป็นไปได้
 
แต่หมอก็ยังไม่ให้ยา นัดใหม่อีก 1 อาทิตย์ แต่เราไม่ไหวแล้ว
 
ไม่มีปัญญาติดตามการรักษาขนาดนั้น บอกตัวเองว่าจบแล้ว พอแล้ว
 
รู้แค่นี้ก็พอแล้ว ถึงหมอจะให้ยาหรือไม่ให้เราก้ต้องดูแลตัวเอง
 
ต้องระวังอาหารอยู่ดี ดูแลร่างกายไปตามเหตุปัจจัยเท่าที่จะทำได้
 
อาทิตย์นี้เสียค่าหมอไปหลายตังค์
 
เลยลุกขึ้นสวดมนต์ ทำสมาธิ สมาธิแบบง่ายๆ สบายๆ ได้ผลเป็นที่น่าพอใจ
 
คือการทำสมาธิ เราจะไม่ได้ตั้งใจ อะไรเกิดขึ้นก็รู้ไปตามนั้น
 
เมื่อคืนทำสมาธิแล้วจิตมีกำลังดี บางคั้งจิตก็ไปแนบแน่นกับลมหายใจ
 
บางครั้งจิตก็แค่รู้ว่า กำลังหายใจ เข้า ออก สั้น ยาว หรือหยุด
 
บางครั้งจิตก็เผลอแว่บไปคิดโน่นคิดนี่ บางครั้งจิตก็ไปดูเวทนาบ้าง
 
ดูรูปที่นั่งอยู่เฉยๆบ้าง และบางครั้งจิตก็รวมดี บางครั้งจิตก็ไปพิจารณาอารมณ์ของจิต
 
การทำสมาธิแบบนี้มั่วมาก มีทั้งผิดและถูก เป็นสัมมาสมาธิบ้าง เป็นมิจฉาสมาธิบ้าง
 
แล้วแต่ว่าจิตเขาจะเป็นอย่างไร ก้ตามรู้ตามดูไป แต่พอถอยออกมา จิตก็มีกำลังดี
 
รู้สึกโปร่ง โล่ง เบาสบายขึ้น นอนหลับก้รู้สึกตัว ตื่นเช้ายังคงความรู้สึกตัวไว้
 
พอดีวันนี้เป็นวันหยุด ลูกเจ้าของบ้านที่อยู่ห้องติดกันเปิดทีวี
 
เสียงก็ไม่ดังกระทบใจเรามาก แต่พอได้ยินก็ฟังไปเพลินๆ
 
ตาไม่กระทบรูปเพราะไม่ได้ดูทีวี แต่หูกระทบเสียงเพราะได้ยินเสียงเพลง
 
ได้ยินว่าเป้นรายการบทเพลงแห่งความเหงา ฟังแล้วกระทบใจดี
 
จิตก็ออกมารับอารมณ์ แล้วย้อนกลับมาดูที่จิตเอง
 
เราเคยเหงาไหม เคยมากๆ เหงาอะไรนักหนาก็ไม่รู้
 
แต่เดี๋ยวนี้ตั้งแต่เรามาเรียนรู้การเจริญสติในชีวิตประจำวัน
 
มีสติตามรู้กาย รู้ใจ ตามความเป้นจริง รู้ลงปัจจุบัน ด้วยจิตที่ตั้งมั่นและเป็นกลาง
 
เราลืมไปแล้วว่าความเหงาเป็นอย่างไร จิตไปกระทบอะไรก้ดูไป รู้ไป
 
รู้มั่ง ไม่รู้มั่ง [...]

กรกฎาคม

28

diaryของอโหสิ

กุศลกับอกุศล
 
เมื่อวานเกิดปิติทั้งเช้าและบ่าย เมื่อวานมีผู้มีพระคุณอย่างยิ่ง
 
ส่งหนังสือมาให้อ่าน 2 เล่ม พร้อมทั้งcd สวดมนต์ที่กำลังอยากได้อยู่
 
หนังสือทั้ง 2 เล่มนั้นมีเนื้อหาที่แตกต่างกัน ยังอ่านไม่จบหรอก
 
หนังสือธรรมะเป็นอะไรที่ต้องด้วยใจเลยอ่านได้ช้า ถ้าอ่านด้วยตา
 
ก็จะไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ เราก็ดีใจนะ เห็นชัดเลยว่าจิตมันดีใจ
 
พอเห็นจิตที่พอใจมันก็ไปยินดีต่อ จิตให้ค่าทันที พักนี้จิตเค้าให้ค่าตลอดเวลา
 
ไม่มีซะละที่จะเป็นกลาง ท่านผู้นี้มีพระคุณต่อเรามาก ช่วยเหลือเกื้อกูล
 
เรามาหลายปีแล้วให้เราดำรงค์ชีวิตอยู่ได้ และเป็นผู้ชี้นำให้เราเห็นว่าจิตเดิมแท้
 
ของคนเราเป็นอย่างไร คำชี้แนะของท่าน เราเอามาลงไว้ในวัตถุประสงค์ของบล็อกนี้ด้วย
 
นอกจากนั้นท่านยังเป็นผู้ที่ส่งหนังสือเรื่อง ๗ เดือนบรรลุธรรมมาให้เราอ่านเมื่อหลายปีก่อน
 
เมื่อมีเหตุ ผลก็เกิดตามมา คือทำให้เราได้มาเดินอยู่บนเส้นทางธรรม ณ เวลานี้
 
ครั้นตอนบ่ายก็มีกัลยาณมิตรท่านหนึ่งที่มีพระคุณกับเรามาก ทั้งๆที่ได้รู้จักกันไม่นาน
 
แต่ใจย่อมถึงใจ มาหาเราถึงบ้านพร้อมขนมอร่อยๆหลายอย่าง
 
(พูดเรื่องกินก่อนเรื่องอื่นไว้ทีหลัง แย่จริง)
 
เห็นชัดขึ้นมาเลยที่ครูบาอาจารย์ท่านสอนว่า จิตอย่างไร ใจอย่างนั้น
 
ท่านนำรูปภาพของหลวงตาและหลวงพ่อมาฝากหลายรูป ภาพชัดมาก เห็นแล้ว
 
ต้องก้มลงกราบทันทีเลย ทนไม่ไหวปิติที่พักนี้ไม่ค่อยเกิดก็เกิดอย่างท่วมท้นแบบง่ายๆ
 
แล้วนำcdพระสูตรมาฝากด้วย  ที่เรารู้สึกดีมากๆคือ ท่านเมตตานำcd ของท่านมาแบ่งปันให้ยืมฟัง
 
(เป้น cd ส่วนตัว) ถือได้ว่าท่านเมตตาเราในระดับหนึ่ง ตลอดเวลาที่นั่งคุยกัน
 
เราก็ไม่เอาน้ำเอาท่ามารับรองเลย เพราะท่านห้ามไว้ เราก้ขี้เกียจลุกพอกัน
 
สนทนาธรรมกันมีความสุขมาก ท่านแนะนำวิธีการเดินจงกรมให้เราดูด้วย
 
พอดีเรากำลังคิดอยู่เหมือนกันว่า ตั้งแต่หัดภาวนามายังไม่เคยเดินจงกรมเลย
 
ซึ่งครูบาอาจารย์ท่านจะสอนเสมอว่า สิ่งที่ต้องทำคือ ไหว้พระ สวดมนต์
 
ทำสมาธิ เดินจงกรม ต่อไปนี้เราจะเริ่มเดินจงกรมละสนทนากันสักชั่วโมงท่านจึงกลับไป
 
เรามีความสุขมาก ไม่เคยมีใครมาเยี่ยมเยียนราถึงบ้านนานแล้ว
 
เหมือนน้ำที่หยดลงมาบนพื้นทรายที่แห้งแล้ง ให้ชุ่มฉ่ำขึ้น
 
ความสุขเกิดขึ้นแป๊บเดียวก็ผ่านไป ตกเย็นหงุดหงิด ครั้งนี้เห็นชัด
 
เพราะเป็นความหงุดหงิดแรงจนเกือบจะกลายเป็นโทษะเลยแหละ
 
เริ่มไม่พอใจอีกแล้ว ไม่รู้ด้วยว่าไม่พอใจอะไร รู้แต่ว่าไม่พอใจอะไรสักอย่างเดียว
 
วิภวตัณหากลายเป็นสภาวะเด่นที่เรารู้เห็นชัดที่สุดตอนนี้ [...]

กรกฎาคม

26

diaryของอโหสิ

สวัสดีค่ะ คุณกู้และคุณปู
 
ขอบคุณและดีใจมากมายที่คุณปูและคุณกู้มาเยี่ยมน้าที่นี่
 
ขอโทษด้วยนะคะที่ตอบช้า เพราะหลายวันมานี้ลุกไม่ไหว
 
เวียนหัว บ้านหมุน และอ่อนเพลียไม่ค่อยมีแรงอีกแล้ว
 
ความจริงน้าเขียน diary ขึ้นเพื่อเป็นการบันทึกประสบการณ์
 
การภาวนาของน้า ซึ่งแน่นอนว่าอาจจะมีทั้งผิดและถูกตามประสา
 
ปุถุชนคนธรรมดา แต่เมื่อมีผู้ใจดีเมตตาทำบล็อกให้ก็เลยนึกอยาก
 
เผยแพร่ให้ผู้ชอบในการปฏิบัติธรรมมาอ่านกันดู เผื่อว่าใครมีแระสบการณ์
 
ในการปฏิบัติจะได้กรุณามาเล่าและเพื่อช่วยกันท้วงติงชี้แนะในสิ่งที่ผิด
 
น้าหวังว่าคุณกู้และคุณปูได้โปรดแวะมาอ่านกันอีกนะคะ มาช่วยกัน comment
 
ถ้าเห้นว่าควรทำต่อไปก็ช่วยบอกต่อด้วยค่ะ อนุโมทนานะคะ
 
*********************************************************************************************
 
จิตที่ไม่พอใจ
 
หลายวันมานี้ไม่สบายเลย แม้แต่จะลุกขึ้นมาทำภาระกิจของตัวเองก็ไม่ค่อยไหว
 
ได้แต่นอนดูสภาวะต่างๆของกาย ใจ ไปเรื่อยๆ แต่ก็ได้เห็นตัวโทษะของวิภวตัณหา
 
ตามที่อาจารย์ท่านชี้บอกไว้จริงๆ จิตเราไม่พอใจเลย โกรธบ้าง หงุดหงิดบ้าง
 
พอจิตเห็นความไม่พอใจชัดๆ จิตก็ไปโกรธความไม่พอใจนั้นอีก เป็นโกรธซ้อนโกรธ
 
พอรู้สึกตัวก็ไปยินร้ายกับสภาวะนั้นอีก โอย ทีนี้เลยวุ่นวายยุ่งเหยิงกันไปใหญ่
 
บางครั้งกิเลศก็เข้ามาครอบงำจิต บางครั้งจิตก็แยกเป็นผู้รู้ผู้ดูเฉยๆ
 
ทำให้นึกไปถึงเรื่องราวที่เคยอ่านเจอว่า ในสมัยพุทธกาล ขณะที่พระสารีบุตร
 
ถวายงานพัดให้พระพุทธเจ้า หลานของพระสารีบุตรผ่านมาเห็นเข้า
 
จึงพูดกระทบกระเทียบว่า ทุกสิ่งทุกอย่างข้าพเจ้าไม่พอใจหมด ซึ่งประโยคนี้
 
หมายรวมถึงพระพุทธเจ้าด้วย  พระพุธเจ้าจึงตรัสตอบว่า ถ้าอย่างนั้น
 
เธอควรไม่พอใจความคิดเห็นนั้นของเธอด้วย และพระองค์ได้แสดงธรรมอื่นอีกเป็น
 
อเนกปริยาย พระสารีบุตรถวายงานพัดไป ฟังไป จนจิตของพระสารีบุตรพ้นจากอาสวะทั้งปวง
 
เราแว่บคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะจิตเราตกอยู่ในความไม่พอใจอะไรเลย แต่กแค่แว่บเฉยๆ
 
ไม่ get อะไรเลยอ่ะ สงสัยสติไม่มา ปัญญาไม่เกิด จิตไม่ตั้งมั่นและเป็นกลาง
 
ทบทวนดูตัวเองอีกที ก็เห็นว่าเราภาวนาด้วยความอยากบรรลุธรรมมาตลอดเวลา
 
ที่นอนไม่สบายอยู่ มันมีความโลภเพราะกลัวว่าจะไม่ทัน จะตายเสียก่อน
 
ยิ่งอยากก็ยิ่งไม่ได้ มันจะรอดไหมเนี่ย เห็นความตายรออยู่ ไม่มีมรณานุสติ
 
กลับไปมีแต่กิเลศและตัณหา ไม่เป็นไร รู้ตัวดีกว่าไม่รู้ นับ 1 ใหม่ นับ 1 [...]

กรกฎาคม

19

diaryของอโหสิ

ตื่นจากกิเลสคือ โมหะ
 
วันนี้ไปกราบหลวงพ่อ ที่ศาลาลุงชินแต่เช้า
 
นอนแค่ 2 ชม.เอง แต่ตื่นขึ้นมาก็สดใสเบิกบานดี
 
ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตี 5 แต่ไม่ยอมตื่น ลุกขึ้นมาเกือบ 6 โมง
 
ตาลีตาเหลือกรีบล้างหน้า แต่งตัว ไปถึงเอา 6 โมงครึ่ง
 
คนเต็มศาลาหมดแล้วทั้งๆ ที่หลวงพ่อท่านจะมาเทศน์ 9.00 น.
 
โชคดีที่เพื่อนของแอนซึ่งมาถึงก่อน 6 โมงจองเก้าอี้ไว้ให้ 1 ตัว
 
เลยพอมีที่นั่ง แต่พอลงจากรถได้ก็หน้ามืด วูบ เป็นลม
 
เหมือนหมดสติไปแป๊บนึงอีกแล้ว พักนี้เรามีอาการอย่างนี้บ่อยมาก
 
เลยออกมาหาน้ำหวานๆ กินน้ำแดงไป 2 แก้ว เฮ้อ!ค่อยยังชั่วหน่อย
 
คงเป็นเพราะเรานอนน้อยและรีบมากไป นี่ถ้าหากเป็นเด็กคงถูกหาว่าตะกละ
 
แต่พอเป็นคนแก่เลยกลายเป็นว่า โถ!คนแก่หิวเดี๋ยวจะเป็นลมต้องกินหวานๆ
 
นี่แหละ ความยุตติธรรมไม่มีอยู่ในโลกหรอก มันแล้วแต่เหตุปัจจัย
 
นั่งพักข้างนอกสักครู่พออาการดีขึ้นก็เข้าไปในศาลา
 
ปล่อยเก้าอี้ว่างไว้นานๆ ก็ดูไม่ดี คนอื่นจะว่าเอาได้
 
นึกในใจว่าต้องคอยอีก 2 ชม. แต่ไม่เป็นไร ใจสู้ กี่ชม.ก็คอยไหว
 
อีกประการหนึ่งถ้าไม่เข้าไปตอนนี้ก็ไม่ได้เข้าแล้ว เพราะทางเดินไม่มีแล้ว
 
มีแต่เสื่อที่เอามาปูแทนและคนก็นั่งบนเสื่อเต็มแล้ว
 
เฮ้อ! เห็นศรัทธาของคนแล้วชื่นใจ บุกบั่นมารอฟังธรรมกันแต่เช้า
 
บางคนก็มาจากที่ไกลๆ เพราะหลวงพ่อจะมาเทศน์ โปรดที่นี่เพียงเดือนละครั้ง
 
ที่นี่มีอาหาร ขนม เครื่องดื่มทุกชนิดแจกไม่อั้น แถมข้าวต้มให้กินฟรีอีกต่างหาก
 
มีหนังสือและซีดีแจกคนละ 1 ชุดทุกครั้งไป แต่เราไม่เอามาหรอก
 
เอาซีดีออกใหม่มาแผ่นเดียว ท่ามกลางความสับสนชุลมุนวุ่นวาย
 
เรานั่งคิดว่าจะทำอะไรฆ่าเวลาได้ในบรรยากาศแบบนี้ แต่ก็เอาละ
 
ไม่รู้จะทำอะไรดี เลยลองนั่งสมาธิเล่นๆ [...]

กรกฎาคม

18

diaryของอโหสิ

ธรรมชาติของจิตเป็นสิ่งที่หยั่งรู้ได้ยากจริงๆ
 
ตลอดเวลา 2 วันที่ผ่านมา เรารู้สึกเป็นสุข เบิกบาน ร่าเริง
 
แม้ตอนตื่นนอนใหม่ๆจิตก็ไม่ไหลไปรวมกับความซึมเศร้า
 
มันจะเบิกบาน เด่นดวง ขึ้นมาทันทีที่เรารู้สึกตัวตื่น
 
แต่พอมาวันนี้มันกลับไปรวมกับความซึมเศร้าอีกแล้ว
 
แต่เราก็รู้ตัวและดูมันเฉยๆได้ สภาวะนี้เราเคยสงสัยเหมือนกันว่า
 
ทำไมเมื่อก่อนตอนที่เรายังไม่รู้จักกับคำว่าจิตตื่นแล้ว
 
เราทนอยู่กับภาวะแบบนี้ไม่ได้เลย
 
ต้องวิ่งไปหาหมอ ขอเปลี่ยนยา เพิ่มยา ลดยา
 
เรากลัวโดยไม่มีสาเหตุ อยู่คนเดียวไม่ได้
 
ต้องไปขอนั่งอยู่กับคนโน้นบ้าง คนนี้บ้าง ทรมานมาก
 
บางวันหาหมอวันเดียวกันถึง 2 คน เพราะเราต้องการคำตอบ
 
ว่าเราเป็นอะไร แต่ไม่มีหมอคนไหนให้คำตอบเราได้ ได้แต่ให้ยา และ ยา
 
เป็นอย่างนี้มาตลอดเวลาเกือบ 40 ปี
 
แต่เดี๋ยวนี้เมื่อเรารู้สึกซึมเศร้า ซึ่งเราว่ามันมากกว่าเมื่อก่อนอีก
 
แต่เราก็อยู่กับภาวะนี้ได้โดยไม่ดิ้นรน
 
เราแยกความรู้สึกของเราออกว่า อยู่ได้กับอยู่ไม่ได้ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
 
จนกระทั่งคุณดังตฤณท่านได้ชี้ให้เห็นว่า ที่เป็นแบบนี้เพราะ
 
จิตเราแยกออกมาเป็นแค่ผู้รู้ ผู้ดูเฉยๆ ไม่กระโดดลงไปเป็นผู้เล่นด้วย
 
เราจึงเข้าใจสภาวะของการทนอยู่ได้หรือไม่ได้ว่าเพราะอะไร
 
แต่ในวันนี้เราได้มีความรู้เพิ่มขึ้นมาอีก 1 เรื่องว่า
 
ไม่ว่าจะคิดอะไร จะทำอะไร คนเราก็ทำเพื่อตัวเองทั้งสิ้น
 
อย่างเช่นเราได้พบปะผู้คนมากมายหลายๆรูปแบบ
 
ทั้งสังคมของผู้ป่วย สังคมของโลกอินเตอร์เนท และสังคมของผู้ปฏิบัติธรรม
 
เราก็จะเจอปัญหาหลักๆเรื่องเดียวกัน คือความเหงา และความซึมเศร้า
 
ถือว่าเป็นปัญหาที่เด่นที่สุด เราจึงคิดจะเขียน
 
เรื่องการปฏิบัติธรรม กับความซึมเศร้า จากประสบการณ์ของเราเอง
 
เผื่อใครมีปัญหาเดียวกับเราจะได้แบ่งปันประสบการณ์ซึ่งกันและกัน
 
แต่เดี๋ยวนี้เรารู้แล้วว่า แม้แต่จิตที่คิดจะให้ยังพลิกนิดเดียวกลายมาเป็นจิตที่คิดจะเอา
 
จากการสังเกตตัวเองในวันนี้ว่า ทำไมวันนี้เราอยากเขียน diary
 
แต่เมื่อ 2 วันก่อนทำไมเราไม่อยากเขียน
 
ก็เพราะเมื่อ 2 วันก่อนเรามีความสุขไง แต่วันนี้เรารู้สึกมีความทุกข์
 
เลยอยากเล่า อยากระบาย ทำให้รู้ว่า จิตเรายังไม่พร้อมจะให้ล้วนๆหรอก
 
อยากทำก็เพราะรักตัวเองน่ะแหละ หาทางอกให้ตัวเอง
 
หนีทุกข์ไปใฝ่หาความสุข
 
แต่เราก็เชื่อมั่นว่า ถ้าเรามีความตั้งใจจริงที่จะทำ
 
และมีระเบียบวินัยในการภาวนาให้มากกว่านี้
 
วันหนึ่งข้างหน้าเราจะเป็นที่พึ่งให้ตัวเองได้อย่างสมบูรณ์
 
ไม่ต้องอิงอาศับปัจจัยอื่นๆ เพราะเราเคยรู้จักคำว่า [...]

กรกฎาคม

16

diaryของอโหสิ

พระคุณของครูบาอาจารย์
 
ข้าพเจ้าขอกราบนอบน้อมต่อองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
 
พระธรรม และพระอริยสงฆ์ ทั้งหลาย
 
ข้าพเจ้าขอกราบนอบน้อมต่อครูบาอาจารย์ทั้งหลาย
 
มี หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชโช และคุณดังตฤณ
 
ข้าพเจ้าขอตั้งสัจอธิษฐาน นับจากบัดเดี๋ยวนี้ไป
 
ขอมอบกายถวานอัตภาพชีวิต เพื่อปฏิบัติภาวนา
 
เพียรเดินไปบนหนทางแห่งการพ้นทุกข์โดยสิ้นเชิง
 
ไม่เกิด ไม่ตาย ตามหลักสติปัฏฐานสูตร จนหว่าจะพ้นทุกข์
 
สิ้นภพ จบชาติ ไม่ว่าจะได้เมื่อไหร่ก็ตาม จะไม่ท้อถอยเป็นเด็ดขาด
 
ผลบุญกุศลใดๆ ที่จะพึงเกิดมีขึ้นจากการบำเพ็ญเพียรภาวนานี้
 
ขอน้อมถวายแด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นพุทธบูชา
 
น้อมถวานแด่หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชโช เป็นอาจาริยบูชา
 
และน้อมกราบแทบเท้าคุณดังตฤณ
 
(ซึ่งเป็นครูทางธรรมคนแรกที่เปิดประตูหัวใจของข้าพเจ้าให้รู้ตามจริงว่า คนเราเกิดมาทำไม)
 
เป็นอาจาริยบูชา
 
และขอมอบให้แก่ทุกๆ ท่านที่มีพระคุณ ช่วยกันสงเคราะห์
 
แบ่งปันสละออกปัจจัยต่างๆ ให้แก่ข้าพเจ้าได้มีกิน มีใช้
 
มีซื้อยารักษาโรค อาหาร เครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่อาศัย และค่ารถ
 
ไปกราบครูบาอาจารย์ ด้วยเจตนาที่ต้องการให้ข้าพเจ้าได้มีโอกาศ
 
บำเพ็ญเพียรต่อไป แม้ว่าเวลาของข้าพเจ้าจะเหลือน้อยนิด
 
ก็จะใช้ทุกนาทีให้มีค่า และมีวินัย ตามที่ควรจะเป็น
 
ขอกราบอนุโมทนากับทุกท่านไว้ ณ.ที่นี้ด้วยค่ะ
 
********************************************************************
 
และแล้วก็ทนไม่ได้ เมื่อวานได้ไปกราบคุณดังตฤณ
 
ความอัดอั้นตันใจ ความลังเลสงสัย ความไม่รู้จริงตามสภาวะ
 
เพราะถูกอวิชชาปกคลุมไว้ ก็ถูกเปิดเผยออกจนหมดจนสิ้น
 
ครูบาอาจารย์ท่านชี้ให้เห็นว่า เราดูผิดตัว
 
ให้ไปดูตัวโทษะของวิภวตัณหา เพราะเหตุทั้งหมด
 
เกิดขึ้นจากการไม่ยอมรับ ไม่อยากได้ในสิ่งที่กำลังเป็นอยู่
 
กลับไปอยากได้ในสิ่งที่ยังไมได้ เมื่อเกิดความอยากตัณหาก็เกิด
 
เมื่อมีตัณหาก็มีภพชาติ เมื่อมีภพชาติก็จะไม่ได้เห็นพระนิพพาน
 
ตัวเราก็จะกลับมา ทำให้เกิดทุกข์ เมื่อเกิดทุกข็ก็ทนอยู่ไม่ได้ ดิ้นรนไปเรื่อยๆ
 
ความจริงเราเป็นแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว แต่มาในรูปแบบต่างๆ แต่เราก็ไม่รู้จักจำ
 
พอสภาวะแห่งความไม่รู้อะไรเกิดขึ้น เราก็ไม่มีสติที่จะดูมัน มันก็กระเจิดกระเจิงแบบนี้แหละ
 
ในตอนท้ายเราก็อดไม่ได้ตามเคย ไม่รู้จักจำสักที ว่าอะไรควรถาม ไม่ควรถาม
 
ด้วยอนุสัยเป็นคนขี้วิตกกังวล แอบถามว่า แล้วพี่กำลังเดินปัญญาอยู่หรือเปล่าคะ
 
ท่านเฉลยว่า ยังเดินปัญญาอยู่ สิ่งที่เห้นว่าจิตมันวุ่นวายนั้น แท้จริงไม่ใช่จิตเห็นหรอก
 
มันเป็นแค่ความคิดเท่านั้น [...]

กรกฎาคม

14

diaryของอโหสิ

ฟุ้งซ่านกับซึมเศร้า
 
พักนี้ดูสภาวะของจิตแทบไม่เห็นอะไรเลย ที่เห็นชัดๆ ก็คือฟุ้งซ่านกับซึมเศร้า
 
ซึ่งครูบาอาจารย์ก็เคยสอนไว้ว่า สภาวะนี้มันเป็นคู่กัน เช่น ฟุ้งซ่าน-ซึมเศร้า
 
สุข-ทุกข์ ชอบ-ชัง อะไรประมาณนี้อ่ะนะ
 
การดูสภาวะของจิตก็ให้ดู ให้รู้ ให้เห็นว่ามันเป็นคู่ๆ แบบนี้แหละ
 
ดูจนกว่าจิตจะเป็นกลาง
 
จิตเป็นกลางแปลว่าอะไร ภาวนามาได้ 3 ปีกว่าๆ ถึงได้รู้จักกับคำว่า จิตเป็นกลาง
 
ที่รู้ก็เพราะครูบาอาจารย์ท่านเมตตาบอกให้ เมื่อวันที่ 26 กค.51
 
ในวันนั้นท่านบอกว่า จิตเป็นกลางแล้วนะ สว่างไสวดี
 
รูปนามแยกออกจากกันแล้ว ขันธ์แยกออกจากกันแล้ว
 
แล้วหลังจากนั้นอีกไม่นาน ท่านก็เมตตาบอกต่อไปอีกว่า
 
เห็นแล้วใช่ไหมว่าไม่มีเรา อยู่ที่ไหนเลย
 
มีแต่รูปกับนาม ซึ่งก็คือขันธ์ 5 ที่ประกอบกันขึ้นเป็นตัวเรานั่นแหละ
 
ท่านเมตตาชี้ให้เห็น สภาวะในวันนั้นว่า เราได้เห็นแล้วว่า
 
รูปก็คือก้อนทุกข์ก้อนหนึ่ง มันไม่ใช่ตัวเราอะไรหรอก
 
ส่วน นามก็คือ เวทนา ความรู้สึก สุข ทุกข์ เฉยๆ
 
สัญญา ความจำได้หมายรู้
 
สังขาร คือความปรุงแต่ง
 
วิญญาณ คือการรับรู้อารมณ์
 
ซึ่งทั้งหมดนี้ได้แยกออกจากกันแล้ว
 
วันนั้นเราปลื้มปิติมาก แปลว่าเราภาวนาได้ใกล้ความจริงเข้ามาแล้ว
 
แต่ ณ.วันนี้ใกล้จะครบปีแล้ว ขาดอีกไม่กี่วัน
 
ดูโดยภาพรวม การภาวนาเหมือนไม่ก้าวหน้าเลย ไม่รู้ ไม่เห็น อะไรเพิ่มขึ้น
 
แต่ถ้าดูรายวันโดยละเอียดจะเห็นว่า ก็ก้าวหน้างบ้างเหมือนกันนะ
 
แต่เอาเข้าจริงๆแล้ว เราก็ไม่รู้หรอกว่า มันก้าวหน้าหรือไม่ก้าวหน้าอย่างไร
 
รู้แต่ว่า ขณะนี้ เดี๋ยวนี้ จิตเราไม่เป็นกลาง แค่นี้ก็เกินพอแล้ว
 
เราภาวนาจนจิตตื่นขึ้นมาแล้วทั้งปี ลุ่มๆดอนๆ ระหกระเหิร [...]