กันยายน

18

diaryของอโหสิ

สวัสดีทุกท่านค่ะ ขอตอบ comment ก่อนนะคะ

 

ขอโทษอย่างมากค่ะที่หายไปนานมาก รู้สุกผิดแต่ป่วยจริงๆค่ะ

 

คุณสายศิลคะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ พี่รู้สึกตัวว่าตอนนี้แก่มากมาย

 

มีอาการเตือนเป้นระยะๆแล้วค่ะ เมื่อคืนแทบไม่ได้นอนเลย

 

คุณสายได้ ฟอร์เวิร์ดเมล์เรื่องคุณหมวยไหมคะ พี่คิดว่าได้แล้ว แต่ถ้ายังไม่ได้พี่จะส่งไปให้อ่านเล่นๆค่ะ

 

 พี่จะไม่ตั้งความหวังใดๆแล้ว เพียรที่จะอยู่กับปัจจุบัน

 

แต่ถ้าคุณสายมาถึงเมืองไทยเมื่อไหร่โทร.หาพี่ทันทีนะคะ ถ้าโทร.ไปได้เมล์มาเลยค่ะ

 

ไม่ตั้งความหวังแต่ตั้งตารอ อิอิ ตามฟอร์มเดิม

 

*********************************

 

คุณ CheRie คุณรี่คะ ป้าขอบคุณมากที่ทำ facebook ให้ป้าเร็วทันใจตามที่สัญญากันไว้

 

แต่ป้าใช้ไม่เป็นอ่ะ ป้าตามลิ้งค์คุณรี่ไปสมัครสมาชิกไว้แล้วค่ะ

 

เดี๋ยวหาผ้รู้มาบอกอีกที พรุ่งนี้คุณรี่ไปป่าละอูหรือเปล่า ป้าไปไม่ไหว อยากเจอจัง

 

******************************

 

คุณน้อย ขอบคุณในความห่วงใยที่มีให้กัน อย่าลืมแผ่เมตตาให้ตัวเองบ่อยๆนะคะ

 

ถ้าป้าจะรักใครสักคน ป้าจะดูว่าป้ารักเขาหรือป้ารักตัวเอง เพราะเท่าที่ป้าพบมา

 

คนเราส่วนมากมักจะรักตัวเองเป้นที่ 1 เสมอถ้าเราจะรักใครสักคนก็เพราะมันทำให้เรามีความสุข

 

ถ้าเรารักใครสักคนเหมือนที่เรารักตัวเอง เราก็อยากให้คนๆนั้นมีความสุขโดยปราศจากเงื่อนไข

 

คิดแค่นี้ตัวเราเองนั่นแหละที่จะเป็นผู้ได้รับความสุขเสียเอง คิดถึงคณน้อยนะคะ

 

***************************

 

ลูซี่ลูกรัก เห็นลูซี่ที่นี่แม่ดีใจมากเลย

 

ลูซี่จ๋า แม่คิดถึงลูซี่จัง แม้ว่าจะสั้นแต่ก็ได้ใจความนะ เกือบ 2 ปีแล้วไม่ได้เจอกัน

 

บางทีตอนลูกลงมาดูทำเล meeting เราอาจได้เจอกัน

 

อย่าไปกินแมคโดนัลบ่อยนัก เดี๋ยวจะเหนื่อยเกินไปลูกเอ๋ย อิอิ


4 Responses to “diaryของอโหสิ”

  1. j Says:

    ขอบคุณคุณป้านะค่ะ….จะพยายามแผ่เมตตาให้ตัวเองบ่อยๆๆ …..สงสัยน้อยจะกิเลสเยอะเลยมักเห็นแก่ตัวรักตัวเองมั้งค่ะ….จะพยายามเพื่อให้ตัวเองไม่ทุกข์ …..ป้าเคยสอนวาเหตุดี ผลย่อมดีใช่ไหมค่ะคุณป้าเองก็สู้ๆๆนะค่ะ….เป็นห่วงคุณป้าเสมอ..หวังว่าคุณป้าคงแข็งแรงขึ้นในเร็ววัน….แล้วคุยกันใหม่ค่ะ

  2. จรีพร Says:

    คิดถึงคุณแม่ธิดาค่ะ ดูแลสุขภาพนะคะ

    จรีพร

  3. ลูซี่ Says:

    แม่คะ ทำไมหนูหลังรับข่าวอะไร แปลกๆที่ทำให้จิตกังวลหรือการสูญเสีย
    ไม่ว่าคนใกล้หรือไกลที่รู้จัก ความรู้สึกจะกังวลจนกลายเป็นกลัว
    แม่เคยเป็ยแบบนี้ไหมคะ หลังๆหนูพยายามคิดว่า เราอย่าสับสน
    แต่หัวสมองมันก็พาไป พยายามระงับจิจให้ไม่คิด มองแต่สิ่งมีความสุข
    แต่สิ่งแวดล้อมตามสื่อ ก็วนเวียนมา เมื่อวานนั่งดูข่าว แม่ทำร้ายลูกด้วยมีด
    ใจไม่ดีเลยคะแม่ ยิ่งมองสภาพที่ผู้หญิงคนนั้นวิตกกับการกระทำทั้งๆที่ไม่รู้ตัว
    รู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ ถามตัวเองว่า เขาไม่รู้สึกตัวเลยหรือว่าทำอะไร
    นึกแล้วก็กลัวอะคะ……….โรคแพนนิคนี่ มันจะอยู่คู่กับเราไปตลอดเลยหรือไร
    ลูซี่เอง พยายามแยะแยกความคิด ว่านั่นไม่ใช่เรา เราไม่เป็นแบบเขา เราอย่าไปคิด
    แต่ก็เหมือนแกล้งมันก็วยเวียนมากวนใจ ในกรณีน้องใบไม้ จิตก็นึกแต่การสูญเสียไปซะงั้น
    ช่วงนี้เลยต้องมาพึ่งยา2วันและแม่ อิอิอิ อารมณ์แปลกๆ เศร้าๆข้างในเหมือนมันมีอยู้ลึกๆอะคะแม่ แต่โดยส่วนรวมปรกติและแฮปปี้ดีแนะแม่ แต่หัวสมองชอบวิ่งไปคิดอะไรพิเรนทำให้กังวลตัวเองไปซะงั้น แต่หนูคงจัดการกับมันได้หละคะ ฟลูอ๊อคซิตินคู่ใจ ซาแนค เอาไว้ก่อนดีกว่าหนูยังรู้สึกไม่เยอะมากจนต้องใช้ซาแนค ควบคุม ตอนนี้พึ่งฟลูอ๊อครายวันไปก่อน แนอีกมุมถามว่าไม่กินก็ได้นะคะแม่ คิดว่าประคองตัวเองอยู่ได้ แต่อีกมุมก็คิดว่าเดี๋ยวมันจะแย่อีก กินประคองดีกว่าไหม อิอิอิอิอิ วันนี้คุยกับแม่ยาวเลยคุยกับแม่เรื่องแพนนิคมีเรื่องคุยเยอะคะ อิอิอิอิ

  4. รับทําเว็บขายของ Says:

    ส่วนตัว ผมชอบข้อมูลที่นำมาลงนะครับ ยังไงจะขอ bookmark เก็บเอาไว้ดูอีกนะครับ

Leave a Reply